Foto 06-12-15 19 55 27

Home sweet home

De kopjes staan in de kast, de instellingen van de magnetron zijn uitgevonden en de 40 karntonnen dozen staan in de huiskamer. Ik ben EINDELIJK verhuisd.

Nu moet ik er nog aan wennen. In mijn hoofd bereid ik mij elke dag voor op de metro, maar ik ga nu met de fiets. Ook kwam ik er vanmorgen achter dat ik geen fietslampjes had en dus moest ik die ’s morgens snel ergens kopen, want zonder licht fietsen in Amsterdam staat gelijk aan een wipe out parcours.

Gelukkig heb ik het wel erg naar mijn zin. Ik heb gedweild en gestofzuigd, ik voel me een huishoudprinsesje. Naar mijn werk fietsen is heerlijk en elke keer geniet ik weer van de snelle rit. Oke, ik werd bijna overreden door een bakfiets en zelf heb ik bijna een spontaan-overstekende pizzabezorger. Ik heb ook de balans van een a4tje, dus als het gaat vriezen wordt het nog lachen.

De eerste week dat ik hier zat, had ik er moeite mee. Het voelde als vakantie, niet als thuis. Nu is dat gelukkig een stuk beter. Nog een beetje decoratie en het huis is compleet!

photo-1447746249824-4be4e1b76d66

Ik haat autorijden

Ik haat autorijden, ik haat weggebruikers, ik haat smalle straatjes en ik haat keren, achteruit rijden en parkeren. Eigenlijk alles dus.

Het begon al toen ik moest afrijden. Rijlessen vond ik ook niet leuk, maar ik dacht dat het beter zou worden als ik mijn rijbewijs had. Dan bewijs je immers dat je het kan. Ik slaagde de tweede keer en was helemaal in de wolken toen de instructrice mij liet  weten dat ze ‘niets veiligs had gezien’. Ik was alleen geslaagd omdat ze waarschijnlijk geen zin had om me nog eens terug te zien. Leuk zo’n faalangstexamen. Betaal je een berg geld, snappen ze nog steeds niet hoe faalangst werkt.

Na het examen werd het helaas niet beter. De eerste keer dat ik alleen reed heb ik de halve weg gejankt en veroorzaakte ik bijna een botsing. Nu rijd ik gelukkig een stuk beter maar nog altijd doe ik het liever niet. Mensen in het verkeer zijn zo naar tegen elkaar, vooral in Amsterdam kun je niets goed doen en zijn de wegen erg onduidelijk. O, je wilde hier naar links? Dan had je een kilometer terug even moeten invoegen. O, je staat 0.1 seconden stil voor groen licht? Stom wijf, rij nou eens door! Toet, toet, toet!

Het helpt ook niet dat mijn auto bijna net zo oud is als ik en zoveel kwalen als een bejaarde heeft. Een keer brak er een klepje af waardoor ik stil kwam te staan op de snelweg. Gelukkig zat mijn vader naast mij en heeft hij de auto naar de vluchtstrook geduwd. Als ik alleen was geweest, zou ik echt niet weten wat ik gedaan zou hebben.

Misschien dat deze angst/haat ooit nog eens slijt. Als ik 35 ben en met man en kindjes lekker op een boerderij woon, ergens buiten de stad. Voor nu laat ik de auto toch maar staan, fiets en ov zijn toch ook prima?

photo-1443188631128-a1b6b1c5c207

‘Wat ga je na je opleiding doen?’

Deze vraag komt minstens 1 keer per dag voorbij. In elk gesprek met kennissen, elke keer als ik iets groots doe en af en toe tussen mij en mijn vrienden. Het makkelijke antwoord op deze vraag: geen idee.

Het moeilijke antwoord: ik heb geen idee want bij mijn afstuderen ben ik 21 jaar oud en ik weet niet wat ik wil doen de rest van mijn leven.

Ik heb altijd het probleem gehad dat ik op mijn leeftijd vooruit wilde lopen. Op mijn veertiende wilde ik in een auto rijden omdat ik de bus zat was (nu ik een rijbewijs heb, ga ik toch liever met de bus) en op mijn zestiende wilde ik het huis uit. Het is maar goed dat ik dat toen niet heb gedaan, want ik kon niet eens een ei bakken, laat staan mijn eigen maaltijden maken. Binnenkort ga ik het huis uit en nu voelt alles zoals het hoort, alsof ik het aan kan. Toch moet ik in mijn achterhoofd houden dat ik twintig ben en straks een eigen huis heb (met kamergenoot, maar toch). Dat is eigenlijk ontzettend speciaal.

Maar ik dwaal af. Terug naar mijn carrièrepad. Het lijkt allemaal heel normaal om al druk aan je carrière te werken, als je begin 20 bent. Op mijn opleiding hoorde ik dagelijks over de serieuze banen van andere leerlingen, terwijl ik zelf achter de kassa stond bij Blokker. Het betaalde, maar goed voor mijn cv was het niet. Uiteindelijk, wanneer ik er objectief naar kijk, is het helemaal niet erg om niet te weten wat ik wil. Tussen 21 en 67 zit 46 jaar. 46 Jaar waarin ik ruim de tijd heb om uit te vinden wat ik leuk vind en wat ik wil doen. Ik moet alleen nu een kant kiezen waar ik heen wil, daarna moet je gewoon blijven leren en jezelf blijven verbeteren.

Na mijn studie kan ik kiezen tussen drie keuzes:

  • Een full time baan zoeken en beginnen met werken.
  • Voor een korte tijd een baan zoeken, sparen en daarna een reis maken.
  • Een master doen.

Die laatste heeft mijn voorkeur maar ik zou niet weten welke studie. De websites van universiteiten zijn wazig en de begeleiding vanuit het HvA is ook niet optimaal. Bovendien is de studiefinanciering ook opgehouden, dus kan studeren een dure grap worden.

Reizen lijkt mij ook erg leuk, maar hiervoor is een bak geld nodig. Dit houdt in dat ik waarschijnlijk een full time of part time baan zou moeten nemen voor een korte tijd. Daarna moet ik nog iemand vinden die met mij op reis wil (alleen reizen is ook maar zo eenzaam) en dan moet ik ook nog echt op reis gaan, dat doe je ook niet zomaar even.

Gelijk werken lijkt mij niet zo’n goed idee. Ik weet niets van de wereld, ik heb niets gezien, niets gehoord, niets gedaan. Ik vond het altijd belachelijk als mensen hierom kritiek op mij hadden, maar er zit wel iets in.

Ik begon niet aan dit stuk om aan het einde een antwoord te hebben. Nog altijd heb ik geen idee maar, als een echte student, ga ik deze keuze uitstellen tot het allerlaatste moment. Nu eerst maar eens mijn afstudeerjaar overleven.

IMG_6802-2

Een minimalistische koopgek

Koopgekte en minimalisme gaan niet samen. Dat is waar ik het afgelopen jaar achter ben gekomen. Hoe sneller ik mijn kledingkast opruimde, hoe sneller er meer kleding bij leek te komen. Een beetje zoals dweilen met de kraan open.

Toen ik eenmaal door had, dat het met kleding niet werkte, besloot ik om mijn make-up lade op te ruimen. Ook dit ging natuurlijk helemaal fout, want het is gewoon heel leuk om 30 kleuren lipstick en 14 zwarte eyeliners in huis te hebben.

Als laatste probeerde ik het met alle andere spullen. Boeken zijn te mooi, tijdschriften zijn gewoon heel leuk en laten we het alsjeblieft niet hebben over die gigantische berg kantoorspullen die in mijn bureau woont. Ik zou een heel kantoor van pennen en post-its kunnen voorzien.

Nee, minimalisme is niets voor mij. Ik probeer het en het lijkt me fantastisch om ’s morgens in 20 minuten buiten te staan omdat het passen van meerdere outfits uit mijn routine verdwenen is, maar het is meer een droom dan een realiteit. Ik hou van het hebben van spullen, ik wordt gelukkig van een lade vol lipsticks.

Ik vind het nog steeds belangrijk om al mijn spullen te gebruiken en alleen eigendommen te hebben waar ik gelukkig van word, maar keuze maakt mij ook gelukkig. Hierbij zweer ik minimalisme dus af.

Ben jij een koopgek of een minimalist?